Σκέψεις, σκέψεις, σκέψεις...

Χιλιάδες σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό μου από την στιγμή που θα ξυπνήσω. Δεν προλαβαίνω ν’ανοίξω το μάτι μου και η απειλητική σκέψη του «πως θα βγει η μέρα μου» έχει ήδη τρυπώσει. Δεν μπορώ να πω καν καλημέρα στον εαυτό μου. Μια ήρεμη, ευχάριστη καλημέρα.

Παρ’όλα αυτά, έχω αποφασίσει ότι μόνο εγώ μπορώ να θεραπεύσω τον εαυτό μου. Κανείς άλλος. Όποιος ήταν να βοηθήσει μέχρι τώρα, βοήθησε. Από δω και πέρα είναι η Φοβίτσα που θα πολεμήσει τους προσωπικούς της δαίμονες. Ξεκίνησα λοιπόν, φορώντας το κραγιόν μου και την καινούρια μου μπλούζα. Α! και την κοντή μου φούστα. Κι ας ήθελα να χωθώ πάλι στο τριμμένο μου τζιν, άβαφη κι άχρωμη. Ξεκινώ την αλλαγή, την προσωπική μου μάχη, αλλάζοντας απ’έξω. Ακόμα κι αν αυτό δεν το κάνω με ευχαρίστηση…