Μ’έπιασε πάλι η μαλακία, μ’έπιασε!!! Πάλι αυτή η τρελλή
παράλογη φοβία ότι όταν θα περπατήσω θα πεθάνω από την καρδιά μου (πόσο άρρωστο
Θε Μου είναι όλο αυτό… νομίζω ότι είναι η χειρότερη φοβία γιατί δεν μπορείς να
κάνεις τίποτα αν δεν περπατήσεις…) και μέχρι να φτάσω στο γραφείο τα έπαιξα…
ενώ κι εδώ που είμαι δεν είμαι και πολύ καλύτερα… το στομάχι είναι εντελώς
σκατά και περιμένω την στιγμή που η καρδιά μου θα σταματήσει και θα δω τα ραδίκια
ανάσκελα… γιατί δεν φεύγει ποτέ αυτή η εμμονή του καρδιακού;;; Γιατί;;; και
μάλιστα του καρδιακού που προκαλείται από ένα απλό περπάτημα… αυτή τη στιγμή
και υπερβολική ζάλη έχω, και ναυτία έχω και σφίξιμο στο στήθος έχω και
αναστάτωση έχω και σιγουριά εμφράγματος έχω…
Απ’όλα έχω βρε… γιατί είμαι σίγουρη ότι αφού περπάτησα 500
μέτρα, κούρασα την καρδιά μου και θα πεθάνω. HOW SICK! HOW SICK!
Όμως δεν είναι μόνο το μυαλό… γιατί στο σώμα το βιώνω όλο αυτό μέχρι το έπακρο…
Προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου… προσπαθώ να μην
πανικοβληθώ… προσπαθώ να επιβληθώ στο μυαλό μου… αλλά φυσικά και δεν μπορώ…
φυσικά ο τρόμος είναι πιο δυνατός από μένα… φυσικά…
Θα σκάσω…. Γιατί ρε γαμώτο αυτή η εμμονή με το καρδιακό και
το περπάτημα;;; Γιατί αυτή η γαμημένη η σύνδεση;;; Ξεκόλλα
μυαλό!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Ουφ! Ουφ! Ουφ! Βαθιές ανάσες… Υπομονή! Δεν πεθαίνεις γλύκα…
κάποια στιγμή θα ξημερώσει και για σένα μια άσπρη μέρα… Πού θα πάει ρε
γαμώτο;;; Πού θα πάει;;; Δεν μπορεί κάθε μέρα να είναι έτσι… Δεν μπορεί…
Σκάσε μικρή… μη λες τέτοιες κουβέντες… γιατί μπορεί να είναι
και χειρότερη… Γι’αυτό ΣΚΑΣΕ ΚΑΙ ΚΟΛΥΜΠΑ!!!
Έχει πάει μία το μεσημέρι… το χάλι συνεχίζεται και δεν λέει
να περάσει… με τίποτα μα με τίποτα… ίσα – ίσα… γίνεται χειρότερο… εννοείται ότι
είναι μουδιασμένη όλη η αριστερή μου πλευρά… σ’αυτό δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία…
φοβερή δυσφορία στο στέρνο… στεναχώρια – πλάκωμα – δυσφορία…. Νομίζω ότι έχω
και ταχυκαρδία… πάντως δεν αισθάνομαι καθόλου καλά… τι μαλακία πάλι κι αυτή η
σημερινή;;;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου