Εγώ θα ζήσω!!!

Έντονη μα πολύ έντονη δυσφορία από το πρωί… ένας ελέφαντας πατάει πάνω στο στήθος και η ανάσα δύσκολα βγαίνει… υπάρχει κι ένας πόνος – πιάσιμο αριστερά στα πλευρά αλλά Οκ, δεν δίνω σημασία… και μια ελαφριά ζάλη…

Όμως το πήρα απόφαση… δεν θέλω πλέον αυτό το blog να είναι ένα blog μίρλας και κακομοιριάς και γκρίνιας και… και… και…

Δεν θέλω να γκρινιάζω σαν όλους αυτούς που μονίμως τους φταίνε οι άλλοι και δεν αναγνωρίζουν ποτέ τη δική τους ευθύνη… Δεν θέλω… Απλώς δεν θέλω… Εντάξει λοιπόν, την έχω τη δυσφοριούλα μου, όμως αυτό πλέον υπάρχει εδώ και τέσσερα – πέντε χρόνια οπότε είμαστε ΟΚ.

Τώρα αποφάσισα να το αλλάξω το μότο μου και να κάνω τον εαυτό μου με το ζόρι αισιόδοξο… Θα τον κοπανήσω κάτω και θα τον κάνω με το ζόρι να γίνει καλά… Ή θα γίνω καλά ή θα πεθάνω… τέτοιες μεσοβέζικες καταστάσεις δεν μασάω πλέον…

Λοιπόν, κάθε μέρα λοιπόν θα γράφω εδώ ένα θετικό πράγμα που μου συνέβη την προηγούμενη… έστω κι αν είναι μια σταλιά… θα γράφω μια μικρή μου νίκη… και θ’αποφύγω και τη μεγάλη γκρίνια (μόνο μια μικρή, θα κρατήσω…)

Σταματάω να μπαίνω στα σάιτς τόσο τα καρδιολογικά όσο και τα ψυχολογικά… Finito... Δεν ξαναπηγαίνω σε γιατρό. Τελεία και παύλα. Αν είναι να πεθάνω ας πεθάνω όρθια, χορεύοντας, πίνοντας, διασκεδάζοντας, πηγαίνοντας την κόρη μου σχολείο… όχι πάντως σ’ένα κρεβάτι κλαίγοντας είτε είναι αυτό κρεβάτι σπιτιού είτε νοσοκομείου.

Αρχίζει η μεταστροφή μου… Εγώ θα γίνω καλά… Το μότο μου όταν με πιάνουν οι μαλακίες είναι πλέον ‘ΕΓΩ ΘΑ ΖΗΣΩ’!

Ναι ρε κουφάλες, εγώ θα ζήσω!!!

Φιλάκια πολλά στα μουτράκια!!!!

Υ.Γ. Χθεσινή νίκη;;; Δύο νίκες παρακαλώ!!! Και καφέ στης Αγγέλας και πίτσα με τους κουμπάρους… ώπα!!!