Σας ξεγέλασα!!! Γιούχου!!! Πέσατε μες στην παγίδα μου!!!
Μικρά μου κορόιδα!!!
Νομίζατε βρε ότι εγώ θα σταματούσα την γκρίνια;;; Νομίζατε
βρε ότι εγώ θα το έσκαγα από τη μόνιμη καρδιοφοβία μου;;; Όχι βέβαια… Εδώ είμαι
εγώ…
Μια ωραία κρισάρα εχθές από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ…με
συνεχή ταχυκαρδία, ένταση και όλα τα ωραία…
Και σήμερα υποτροπή και χάλι μαύρο… απ’όλες τις απόψεις… κυρίως
όμως από τη σιγουριά ότι δεν θα γίνω ποτέ καλά…
Να γράψω χθεσινή νίκη ότι παρά τα έντονα συμπτώματα, δεν
φοβήθηκα…
Σημερινή ήττα: έχω χεστεί από το φόβο μου κι είμαι σίγουρη ότι
δεν θα γλιτώσω ποτέ… Λυπάμαι πολύ για την ψυχοθεραπεία που με δεν με βοήθησε… Ίσως
– ίσως πρέπει να δοκιμάσω τα χάπια… Πόσο πιο χάλια μπορεί να με κάνουν;;;
Ε! εσείς τα λιγοστά φιλαράκια! Να ξέρετε ότι από αυτό το πράγμα
δεν γίνεται ποτέ κανείς καλά… Πεθαίνεις κάθε μέρα φίλοι μου, κάθε μέρα από
καρδιακό. Μέχρι να γευτείς τον πραγματικό θάνατο, έχεις βιώσει χιλιάδες άλλους θανάτους…
Απελπισία! Μία λέξη που τα περικλείει όλα… Κι οργή… Οργή για
εκείνη που με έκανε να πιστέψω ότι θα γλίτωνα από αυτό… κι όταν είδε τα σκούρα
με πέταξε… Ήθελα να ‘ξερα ποιος τους δίνει τα πτυχία… ΠΟΙΟΣ;
Βλέπω το σλόγκαν Εγώ θα ζήσω τη ζωή μου… και γελάω πικρά…
Είπαμε και μια μαλακία για να περάσει η ώρα… Δεν πιστεύω να
το πιστέψατε κιόλας…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου