Άτιτλο και άνευρο...

Πήγα τράπεζες, περίμενα, κόντεψα να λιποθυμήσω αλλά yes!!! τα κατάφερα και δεν λιποθύμησα… ήρθα γραφείο, είμαι σαν κουδούνι, πτώμα από την εξάντληση λες κι έκανα κι εγώ δεν ξέρω τι δουλειές και τώρα έχω μια αφόρητη δυσφορία… αλλά yes!!!

Και τώρα stop η γκρίνια… γιατί είπαμε… σιγά – σιγά την πετάμε στο πυρ το εξώτερον… τι πειράζει αν έχεις και ζάλη και δυσφορία και τρέμουλο και πόνο;;; Ακόμα κι έτσι η ζωή είναι ωραία! Όταν την ζεις βέβαια γιατί όταν δεν την ζεις άστα να πάνε…

Λοιπόν, επειδή προσπαθούμε έστω και με το ζόρι να αισιοδοξήσουμε, επειδή όσο και να λένε κάποιοι ότι αυτό δεν περνάει, ακόμα κι έτσι εγώ πρέπει να ζήσω όσο καλύτερα μπορώ, λοιπόν λέμε και κάνα – δυο καλά είπαμε.

Τις τράπεζες τις βάζω στις νίκες γιατί αν και ήμουν έτοιμη να τα παρατήσω και να το σκάσω, κάθισα και τα κατάφερα… Τώρα βέβαια καλό είναι αυτό;;; Γιατί κι αλλού αντί να φύγω κάθομαι και την τρώω…

Οι φοβίες είναι καλά κατσικωμένες, τα σωματικά συμπτώματα ακόμα περισσότερο αλλά εγώ oh yes εγώ του δίνω και καταλαβαίνει… ΩΠΑ!!!

Ω! ρε τι μαλακίες γράφω κάθε φορά…