Στο δρόμο με τις λεύκες… το πρωινό ξύπνημα… η διαδρομή μέχρι
το γραφείο… η κουβέντα με τους γνωστούς που συνάντησα…
Ο τρόμος είχε καταβάλει το κορμί και την ψυχή μου… ήξερα ότι
είναι η γαμημένη αγοραφοβία κι ότι δεν θα πεθάνω και προφανώς ούτε θα λιποθυμήσω,
όμως τελικά η γνώση δεν έχει καμία σχέση με το συναίσθημα.
Το συναίσθημα ήταν φρικτό, φρικτό! Ήξερα πολύ καλά ότι δεν έπρεπε
να του ανοίξω την πορτούλα και να χωθεί μέσα και μετά να στρογγυλοκαθίσει, όμως
τι τα θες, ο πόλεμος είναι άνισος.
Μάχες κερδίζω, το ξέρω… Είμαι σκληρός αντίπαλος… Δεν
εγκαταλείπω εύκολα… Ξέρω ότι ένας από τους δυο μας θα πεθάνει στο τέλος… ελπίζω
να μην είμαι εγώ… αυτά τα σωματικά είναι απίστευτα… σκοτώνουν την καθημερινότητά
μου… με αναγκάζουν να μην ζω τη ζωή στο μάξιμουμ… όμως ρε γαμημένα, δεν θα σας αφήσω…
κάποια μέρα θα σας κερδίσω! Κάποια μέρα θα φοράω το δάφνινο στεφάνι της νίκης!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου