Έχω ένα μπούκωμα στο στήθος και το καταθλιπτικό συναίσθημα…
Τα δάκρυα κυλάνε πολύ πιο εύκολα από άλλες φορές. Βλέπω τα μάτια μου υγρά και
θλιμμένα. Αισθάνομαι εγκλωβισμένη, ανήμπορη να δραπετεύσω από τη φυλακή που η ίδια
έχτισα στον εαυτό μου… κι αυτό το μπούκωμα… ουφ! Ουφ!
Υποτίθεται ότι όλα αυτά ήρθαν για να μου πουν ότι πήρα τη ζωή
μου λάθος… όλα αυτά θα ήταν ωραία, αν μπορούσα να τα’ακούσω… αν ήμουν δυνατή
για να τα’ακούσω και να ανοίξω τα φτερά μου…
Όμως όλα αυτά, έρχονται για να με τιμωρήσουν… για να με πατήσουν…
για να κάνουν την καθημερινότητά μου ακόμα πιο δύσκολη… τον ανήφορο ακόμα πιο
ανήφορο…
Δεν μου αρέσει καθόλου όταν ξυπνάω έτσι… αλλά δυστυχώς δεν
ξυπνάω ποτέ κι αλλιώς… το σύμπτωμα μόνο αλλάζει… τη μια είναι πόνος στο στήθος,
την άλλη δυσφορία, την επομένη ναυτία… Ένα πράγμα παραμένει σταθερό: η απόγνωση,
η αίσθηση ότι δεν θα ξεφύγω ποτέ από αυτό…
ΝΑΙ! Γιατί αρνούμαι να δω την πραγματικότητα; Πρέπει να την
δω… Γιατί και τότε που δεν την είδα μόνο κακό προκάλεσα στον εαυτό μου… ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ!
ΕΙΝΑΙ ΒΑΡΒΑΤΗ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ που όσο δεν την καταπολεμώ, ποτίζει καθημερινά με δηλητήριο
το κορμί και την ψυχή μου και με σκοτώνει λίγο – λίγο. Λίγο – λίγο αλλά σταθερά…
Πόνο δεν έχω σήμερα… αλλά έχω μια ελαφριά ζαλούρα, ένα τράβηγμα
από την αριστερή πλευρά και δυσφορία… πολύ δυσφορία θα έλεγα… αυτόν τον ελέφαντα
που έρχεται κάθεται στο στήθος σου και δεν λέει να φύγει…
Μου ήρθε απίστευτη δυσφορία ξαφνικά… ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ!!! Εδώ στο στέρνο…
Δεν φοβάμαι… αλλά μου είναι πολύ δύσκολο να την ανεχτώ… Νομίζω ότι θα λιποθυμήσω…
Δεν μου φτάνει ο αέρας με τίποτα…
Μου τη δίνουν όλοι και όλα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου