Οι ενέργειες μου είναι άστα να πάνε… μαύρο χάλι μαύρο χάλι,
είσαι ένα μαύρο χάλι… κάθε μέρα ανακαλύπτεις ότι μπορεί να υπάρχει και χειρότερο…
ωραία! Λοιπόν, σήμερα ανακαλύψαμε ένα ακόμα χειρότερο… σε λίγο, όχι πολύ λίγο
φαντάζομαι, παίζουν δύο σενάρια… το ένα χειρότερο από τ΄άλλο. Πρέπει να
συμβιβαστώ και με τα δύο, αλλά δεν ξέρω ποιο είναι το χειρότερο ή ποιο είναι το
καλύτερο. Ας ξεκινήσουμε, μήπως γράφοντας ηρεμήσω λίγο και φύγει από πάνω μου
αυτό το απίστευτο συναίσθημα…
Το βράδυ ξύπνησα με έναν ξαφνικό έντονο πόνο στο στήθος και
αμέσως δυσφορία… Για λίγο το έλεγξα… μετά τραβούσε και πονούσε όλο το στήθος…
μετά από λίγο, πέρασε κι αυτό… μετά ήρθε το απίστευτο μπούκωμα… ένας υπέρβαρος
ελέφαντας στο στέρνο και αναπνοή με υπερβολική δυσφορία… και τώρα δεν ξέρω…
ειλικρινά δεν ξέρω… πόνο πολύ δεν έχω… έχω όμως φοβερή δυσφορία… κόπωση… νομίζω
ότι θα λιποθυμήσω…
Δεν φοβάμαι όμως σήμερα… αυτό είναι ένα μεγάλο ατού… αλλά από
την άλλη, είμαι υπερβολικά χάλι… ρεύομαι… δεν ξέρω, ρε γαμώτο… θέλω να γράψω
για να αποσυντονίσω λίγο την σκέψη μου… αλλά κι αυτή είναι τόσο μπερδεμένη αυτή
την στιγμή, που γράφω δίχως νόημα… τα δόντια μου πονάνε… θα πρέπει να τα σφίγγω
πολύ το βράδυ…
Δεν το αντέχω άλλο αυτό… δεν είναι ζωή αυτή… δεν χαίρομαι πλέον
τίποτα… όλη η σκέψη τριγυρνάει γύρω από τα σωματικά μου συμπτώματα που είναι απίστευτα…
ίσως, θα πρέπει να πάρω ένα χαπάκι να μου δώσει λίγη δύναμη, λίγη τόση δα… για
να μπορώ να ανταπεξέρχομαι στην καθημερινότητα…
Αν σήμερα είμαι τόσο χάλια, πώς θα είμαι αύριο;;;
Κρίμα πάντως, γιατί χθες το απόγευμα είχα μια νίκη… να τα λέμε
κι αυτά… πήγα και πήρα μόνη μου τους βαθμούς από το σχολείο… παρά τον υπερβολικό
μου φόβο και τους υπερβολικούς πόνους στο στήθος, ούτε λιποθύμισα ούτε πέθανα…
και είπα ότι από δω και πέρα, δεν θα τους φοβάμαι…
Όμως, όμως αυτό το υποσυνείδητο είναι ό,τι πιο ύπουλο υπάρχει…
δεν φοβήθηκα, αλλά με έκανε τόσο χάλι από το βράδυ κιόλας που δημιουργεί όλες τις
προϋποθέσεις για να φοβηθώ ή ακόμα και για να λιποθυμήσω ή να πεθάνω…
Θέλω να γκρινιάξω… έχω ανάγκη να γκρινιάξω… κι εδώ μπορώ να
το κάνω… κανείς δεν θα μου πει ‘είσαι γκρινιάρα’… Όταν είμαι πολύ χάλια, έρχομαι
ξανά εδώ στο γκρινιάρικο μπλογκ, τα ξαναδιαβάζω όλα και βλέπω ότι υπήρχαν κι άλλες
μέρες εξίσου χάλια κι έτσι στανιάρω λίγο και λέω ‘κοριτσάρα κούλαρε λιγάκι, ίσως
και να περάσει’… Περνάει για λίγο αλλά μετά ξανάρχεται… πάντα βίαιο,
κατακλυσμιαίο και αποκαρδιωτικό…
Δεν τα ήθελα όλα αυτά μαζί… δεν τα ήθελα… δεν μπορούσα να τα
αντέξω… τώρα ήρθαν, ας κάνω λίγο υπομονή μήπως και φύγουν… δεν το αντέχω πια αυτό
το χάλι, δεν το αντέχω… δώστε μου ένα φαρμακάκι να ηρεμήσω το κουρασμένο μου
κορμί, το πονεμένο μου στήθος…
Πολύ ζόρικο αυτό το πράγμα... πολύ ζόρικο... δεν περνάει ρε
γαμώτο με τίποτα... αρχίζεις να πιστεύεις στο «μάτι», στην κακή ενέργεια, για
να μην τρελαθείς τελείως... αν και προσωπικά, έχω τρελλαθεί...
Δεν τις μπορώ αυτές τις δύσκολες μέρες… δεν τις μπορώ… αλλά
δεν μπορώ να κάνω και κάτι άλλο… πρέπει να τις υπομείνω…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου