Μάτια θλιμμένα

Εχθές... ξαφνική κρισάρα το απόγευμα... Σήμερα πήγα να το παίξω "αρρωστούλα" και να την πέσω στο κρεβάτι... Να μην πολεμήσω... Να χωθώ κάτω από το πάπλωμα και να κλαίω τη μοίρα μου...
Μετά με μάλωσα... Άγρια... Δεν είσαι πια μικρή, ηλίθια! Κι έτσι με πολύ πόνο (σωματικό και ψυχικό), πήρα τα πόδια μου και ήρθα στο γραφείο...
Δεν είμαι στα καλύτερα μου αλλά δεν το μετάνιωσα... Πρέπει να μεγαλώσω... Πρέπει να ζήσω λίγο ρε γαμώτο πριν πεθάνω...
Τουλάχιστον δεν αφέθηκα τελείως στις μαύρες σκέψεις... Μόνο λίγο... Έκλεψα και λίγη ζεστή αγκαλιά της κόρης μου... Την κλέβω κρυφά - κρυφά... Με ηρεμεί... Μου αρέσει... Μου δίνει
δύναμη... Με κρατάει ζωντανή... Με κρατάει να μην πέσω από το χείλος του γκρεμού...
Έβλεπα τα μάτια μου σήμερα... Υγρά... Θλιμμένα...
Πότε θα χαμογελάσουν άραγε αυτά τα μάτια;;;
Πότε θα βρω το θάρρος και τη δύναμη να βγω έξω από το μαγγανοπήγαδο της αυτολύπησης;
Πότε θα σταματήσω να πονάω στο στήθος; Πότε;;;