Πήραμε τη ζωή μας λάθος...

Έφτασαν οι γιορτές... οι γιορτές που χρόνια ολόκληρα λάτρευα και τώρα τις βλέπω σαν βουνό...
Μου 'ρχεται στο νου ο στίχος του ποιητή 'πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή'...
Είμαι πλέον πεπεισμένη ότι έχω πάρει τη ζωή μου λάθος, αλλά είμαι τόσο δειλή και δεν μπορώ να την αλλάξω... φοβάμαι ν'ανοίξω τα φτερά μου και να πετάξω και μένω στον πόνο...
Πολλές πολλές μικρές και μεγάλες νίκες έχω κάνει αυτός το 15/θήμερο... Τι ψώνια στην αγορά, τι σε παιχνιδάδικο με φουλ τον κόσμο, τι βραδινές εξόδους, τι ομιλίες μπροστά σε κοινό, τι... τι... τι...
Δεν τις χαίρομαι όμως πολύ γιατί όλες οι νίκες γίνονται με απίστευτο σωματικό πόνο... αυτός ο πόνος στο στήθος δεν λέει να φύγει ρε παιδί μου... Έχει κατσικωθεί για καλά...
Είμαι θυμωμένη, είμαι κουρασμένη αλλά κυρίως είμαι πονεμένη... αυτό το έρμο σφίξιμο στο στήθος, υπάρχει περίπτωση να μ'εγκαταλείψει ποτέ;;;
Ας μην γκρινιάζω όμως συνέχεια... Μίρλα... μίρλα... μίρλα.... Νισάφι πια!
Παίδες, φροντίστε να φτιάξετε μια ζωή που να την αγαπάτε! Κι όχι μια ζωή μίζερη και πονεμένη! Όχι μια ζωή δυστυχισμένη! ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΟΧΙ!