Τρία κομμωτήρια μέσα σε δέκα μέρες, όσο να’ναι, το λες κατόρθωμα…
Παρ’όλα αυτά, το συναίσθημα παραμένει πάντα το ίδιο: δυσφορία, αίσθημα λιποθυμίας,
τάση φυγής κ.ο.κ.
Το άγχος μου τον τελευταίο καιρό έχει βαρέσει πάνω από κόκκινο,
πορφύρα σκέτη λέμε ένα πράγμα, είμαι απίστευτα σφιγμένη που πονάει όλο μου το
κορμί (τύφλα να ‘χει η γυμναστική!) και τα ψυχοσωματικά κάνουν ένα τρικούβερτο
πάρτι!
Επειδή δεν μπορώ με τίποτα να τα ελέγξω, προσπαθώ
τουλάχιστον να ελέγξω την αγοραφοβία, σημειώνοντας μικρές νίκες που ωστόσο αμέσως
μετά με αφήνουν ένα ‘κουρέλι’. Ανθίσταμαι σθεναρά και βγαίνω έξω από τις τέσσερις
τοίχους του σπιτιού μου, κάνω και βήματα μόνη μου εννοείται, αλλά η σκιά του
φαντάσματος είναι πάντα δίπλα μου… ή μάλλον όχι δίπλα μου, πάνω μου… ιδίως σ’αυτό
το στήθος, άστα να πάνε…
Δεν χαίρομαι πολύ με τις νίκες μου γιατί δεν ξέρω αν βοηθάει
η συμπεριφορική… αν δεν λυθούν οι βαθύτερες αιτίες, όσο και να πιέζω τον εαυτό
μου, οι φοβίες δεν πρόκειται να φύγουν… αυτό το ξέρω κι αυτό είναι που με τρομάζει…
Μπορεί να φανώ ψώνιο μ’αυτό που θα πω, αλλά πιστεύω ότι είναι
αλήθεια…
Έχω ένα συγκρουσιακό χαρακτήρα κι από κει ξεκινάνε όλα… Είμαι
και έξυπνη και ευαίσθητη… Με άλλα λόγια… υψηλό IQ, χαμηλό EQ... Είναι ο χειρότερος συνδυασμός… Ο
συνδυασμός της αυτοκαταστροφής.
ΜΠΑΜ!!! Η βόμβα σιγοκαίει κι ετοιμάζεται να σκάσει…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου