?????????

Μια δύσκολη εβδομάδα προηγήθηκε και μια ακόμα πιο δύσκολη είναι μπροστά!!! Δεν νομίζω πλέον ότι θα τα καταφέρω… Έχω ξεπεράσει εδώ και πάρα πολύ καιρό τα όρια μου και το σώμα μου πλέον έχει καταρρεύσει…

Δευτέρα… Η σκέψη και μόνο να βγω έξω από την ασφάλεια του σπιτιού, μου έφερε απίστευτους πόνους στο στήθος και υπερβολικό τρόμο… αν και ξέρω τι μου συμβαίνει, μου ήταν απίστευτα δύσκολο να δρασκελίσω την εξώπορτα του σπιτιού μου… το έκανα… οι πόνοι στο στήθος, η ζαλούρα, η αίσθηση της κατάρρευσης στο φουλ… Κατάφερα κι έφτασα στο γραφείο… Οι πόνοι βέβαια υπερβολικοί… θα τα καταφέρω;;; Η μόνιμη επωδός…

Το κακό είναι ότι μόλις μίλησα στη μάνα που είδα στο δρόμο, η απάντησή της ήταν: «θέλεις να γυρίσεις στη γραφομηχανούλα;», μ’ένα ύφος απαξιωτικό.

«Ναι, θέλω να γυρίσω στη γραφομηχανούλα, αν μπορώ πλέον να ευχαριστιέμαι τη ζωή μου. Ναι, θέλω το τακ – τακ της γραφομηχανούλας, αν μπορώ να περπατάω στο δρόμο χωρίς να πονάω, να πηγαίνω με τις φίλες μου για καφέ και να χαζογελώ ανέμελα, να χορεύω, να τρέχω, να κάνω όνειρα…

Να ονειρεύομαι τρελά πράγματα κι ας μην πραγματοποιηθούν ποτέ, από το να κάνω καθημερινά αυτό το ηλίθιο όνειρο: να καταφέρω κάποτε να περπατάω στο δρόμο χωρίς πόνο και χωρίς φόβο.

Τι κακό δηλαδή έχει η γραφομηχανούλα; Η γραφομηχανούλα είχε γέλιο, είχε ξεγνοιασιά, είχε ζωή…

Η επιτυχία κι η αναγνώριση μόνο πόνο μου έχει φέρει: πόνο σωματικό και ψυχικό.

«Είσαι αχάριστη», μου λένε…

Μπορεί και να είμαι… Αν αχαριστία είναι η επιθυμία μου να περπατάω στο δρόμο χωρίς να φοβάμαι, τότε ναι είμαι αχάριστη!

Αν η επιτυχία είναι συνώνυμο της αγοραφοβίας, δεν την θέλω…

Με μάλωσε άγρια ο γιος μου…πολύ άγρια… εν μέρει έχει δίκιο… από την άλλη, πώς μπορεί να μιλάει χωρίς να ξέρει τις πιέσεις μου;;;

Όταν ο φόβος έχει βγάλει πλοκάμια επάνω σου, δεν φεύγει εύκολα… όμως έχει δίκιο… πολύ δίκιο… πρέπει ν’αλλάξω γιατί κάνω πολύ κακό, πρώτα στον εαυτό μου και μετά στους άλλους…

Σιγά – σιγά, βήμα το βήμα, σφίξιμο το σφίξιμο, θ’αλλάξω…