Alert!!! Alert!!!

Alert! Alert!

Όλος ο οργανισμός σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης! Το άγχος έχει φτάσει στο απροχώρητο… Προσπαθώ να κρατάω τις φοβίες μου σ’ένα ανεκτό επίπεδο γιατί ξέρω ότι είναι alert – alert από άγχος…

Όμως τα σωματικά συμπτώματα είναι τόσο έντονα που πάλι περιορίζουν τη ζωή μου κι η πόρτα είναι πάντα μισάνοιχτη για το φόβο: όλο μου το κορμί πονάει… κι όταν λέμε πόνο εννοούμε πόνο… για το δε στήθος δεν το συζητάμε, πονάει σαν τρελό… σφίγγει… πρέπει να πιέζω πολύ τα δόντια μου γιατί επίσης πονάνε και σε λίγο με βλέπω γρια – φαφουτίτσα με όλο αυτό το αίμα που τρέχει από τα ούλα μου…

Έχω κάτι περίεργους μυικούς σπασμούς – οι χειρότεροι εκεί στην περιοχή της καρδιάς – και το στομάχι το πρωί ήταν σκατά… τώρα ίσιαξε κάπως… έχω φτάσει στο σημείο 0 – πολύ φοβάμαι όμως ότι υπάρχει και υπό το μηδέν και τότε μάγκα μου τι κάνουμε;;;