Δεν ξέρω τι να πω… Τα ‘χω παίξει… Ακόμα και τα λόγια και η
γραφή, τα πάντα φαντάζουν δίχως λύση στην απελπισία που με τυλίγει αυτή την
στιγμή… Κάνω έναν αγώνα με νύχια και με δόντια, να κρατηθώ και να μην καταρρεύσω…
κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή και κάθε λεπτό, παλεύω με όλες μου τις δυνάμεις…
Σήμερα σηκώνομαι μετά από ένα πολύ δύσκολο όνειρο με τρία
μεγάλα φίδια που θέλουν να με κατασπαράξουν… ο φόβος μεγάλος… τρόμος… φοβερός
πόνος στο στήθος, σιγουριά του καρδιακού και με τα χίλια ζόρια βγαίνω από το σπίτι…
είμαι σίγουρη πλέον ότι ο θάνατος μου είναι κοντά… προσπαθώ ν’αποδιώξω την σκέψη
με τη λογική ότι είναι μόνο η διαταραχή του πανικού που με ταλανίζει…
Και;;;;; ΤΟΜΠΟΛΑ!!!!!!!!!!! Κοριτσάκι μπουουουου! Να φοβηθείς
ακόμα πιο πολύ… να καταρρεύσεις μια ώρα αρχύτερα…. Χα! Χα! Χα!
Μόλις βγαίνω από την πολυκατοικία, στην πόρτα ακριβώς, ένας γέρος
πεσμένος να έχει λιποθυμήσει, να μην μπορούμε να τον συνεφέρουμε, μόλις συνέρχεται
να ξαναχάνεται, το πρόσωπό του κατακίτρινο, χλωμό, δίχως σταγόνα χρώματος επάνω
του, ένα αγκομαχητό αγωνίας σαν την ψυχή που βγαίνει, το χρώμα και το άρωμα του
θανάτου… Μπροστά μου… στα μάτια μου… στην ταραγμένη μου ψυχή… στο παιγμένο μυαλό
μου… Πώς θέλεις δηλαδή να είμαι τώρα;;; Πώς;;;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου