Προσευχή...

Είμαι πολύ χάλια σήμερα… απίστευτα χάλια… μια ακόμα χάλια μέρα και η σιγουριά του θανάτου να καιροφυλακτεί… πόσο ακόμα να αντέξω η κακομοίρα… πόσο;;; Φοβερό σφίξιμο στο στήθος… απίστευτο… η ανάσα βγαίνει με πολύ δυσκολία… ναυτία… και φόβος… ΤΡΟΜΟΣ… ΤΡΟΜΟΣ… ΤΡΟΜΟΣ….

Και τώρα κι ένα χασμουρητό… πολύ δύσκολη η σημερινή μέρα… έτσι ξύπνησα… με το που άνοιξα τα μάτια μου και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί… Μια προσευχή… μια προσευχή πριν πεθάνω γιατί δεν αντέχω άλλο, γιατί πρέπει με κάποιο τρόπο ν’απασχολήσω το ταραγμένο μου μυαλό…

Θε Μου,

Είναι ο θάνατος αυτός που πλησιάζει…

Με τις δαγκάνες του σφίγγει το κορμί μου…

Ξεριζώνει την καρδιά μου,

Πνίγει τα πνευμόνια μου

Μου στέλνει για παρέα

Τον καλύτερό του φίλο,

Τον ΦΟΒΟ…

Ανήμπορη, μικρή κι ανασφαλής

Κάθομαι εδώ και κλαίγομαι

Κρύβομαι μέσα στο καβούκι μου

Προσπαθώντας να γλυτώσω

Από τα βρωμερά φτερά του

Όμως εκείνος είναι τόσο δυνατός

Πανίσχυρος και θαρραλέος

Μ’αρπάζει και με συνθλίβει

Με βασανίζει καθημερινά

Κι εγώ κλαίω και τον παρακαλώ

Σκότωσε με αμέσως…

Μη με βασανίζεις

Σε εκλιπαρώ…