Περαστικά σου Σταμάτη!

Φυσικά και μ’ επηρέασε η είδηση του Σταμάτη. Οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου το πόρισμα. Αυτό που φοβόταν επί δέκα χρόνια, το έπαθε... την ώρα που θεωρητικά δεν φοβόταν... την ώρα που το είχε ξεπεράσει... την ώρα που είχα αρχίσει ξανά να ζει... Δεν είναι τραγική ειρωνία;;; Φυσικά και είναι...

Και σήμερα ο φόβος ξαναεμφάνισε το πρόσωπό του... όχι ότι είχε εξαφανιστεί και ποτέ δηλαδή αλλά υπάρχουν μέρες που κάνει κι ένα μικρό ρεπό. Δεν απεργεί ποτέ βέβαια. Είναι πολύ δουλευτάρης. Εργασιομανής. Ένα τέτοιο πράγμα.

Τέλος πάντων... Πού πήγε αυτή η αισιοδοξία με την οποία είπα ότι θα μπολιάσω τον εαυτό μου;;; Στον κάδο των σκουπιδιών... Στον κάλαθο των αχρήστων...