ΠΟΝΑΑΑΑΑΑΑΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!!!
Το στήθος μου τραβάει υπερβολικά, έχω μια ελαφρά δυσφορία
και το στομάχι είναι ψιλοσκατά… Ιδίως αυτή η γαμημένη αριστερή μου πλευρά, μ’έχει
πεθάνει.
Παίρνω βαθιές ανάσες, προσπαθώ να μην πέσω στην παγίδα του
πανικού… απλώς υπομένω κι υποφέρω… κι έτσι όλα είναι στη συνηθισμένη τους τάξη…
στη συνηθισμένη τους απραξία…
Εγώ κλαίγομαι, δεν κάνω τίποτα, ξανακλαίγομαι, πνίγομαι… όλα
ήρεμα κι ωραία λοιπόν! Αισθάνομαι εγκλωβισμένη από παντού… στην κυριολεξία από
παντού… ώρες – ώρες είμαι τόσο ηλίθια και ψυχαναγκαστική που κατάφερα κι έκανα
ακόμα και την απόλαυση μου καταναγκαστικό έργο…
Οι ώμοι του ενήλικα τα ‘χουν παίξει από το βάρος που κουβαλούνε
επάνω τους και το παιδί κραυγάζει να βγει έξω… όχι όμως το ήσυχο παιδί… εκείνο
το κακό, το άτακτο, που κάνει όλο ζημιές, που σε βασανίζει, που θέλεις να το
διαολοστείλεις αλλά παιδί είναι και δεν μπορείς να το κάνεις…
Ξέρω ότι θα πεθάνω από το άχθος των υποχρεώσεων που κουβαλάω
επάνω μου… όσο και να μην θέλω, δεν μπορώ να μην μοιρολατρήσω, δεν μπορώ να μην
θυμώσω…. Γιατί να μην έχω ζήσει κάποια χρόνια, πραγματικά ανέμελα, πραγματικά
ελεύθερα;;;
Κάποια μου είχε πει κάποτε, ότι η έννοια της ελευθερίας έχει
πάρει τρομακτικές διαστάσεις στο μυαλό… την έχω μεγενθύνει, την έχω ωραιοποιήσει,
μου έχει γίνει εμμονή… Ίσως… Ίσως, γιατί ποτέ δεν την είχα… Ίσως…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου