Μάχη τετ - α -τετ

Πήγα και ήρθα... Δύσκολα, απίστευτα δύσκολα... Τα έπαιξα! Τα έπαιξα! Τα κατάφερα, εντάξει... αλλά με απίστευτη δυσκολία... σφίξιμο στο στήθος... σφίξιμο στο κεφάλι... ναυτία... τρέμουλο που ακόμη δεν έχει φύγει...

Η αγοραφοβία... έχει βγάλει πάλι αυτές τις απίστευτες ρίζες της, με κοιτάει και μου χαμογελάει... Ύπουλα... κι εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να την βλέπω... από τη μια, πρέπει να χαρώ που τα κατάφερα, έστω κι έτσι... από την άλλη, θέλω να κλάψω γιατί είχα πεντακόσια συμπτώματα στο δρόμο κι ακόμα να ηρεμήσω... για να κάνω το αυτονόητο... να πάω την κόρη μου σ'ένα πάρτυ... ήταν δύσκολο... πολύ δύσκολο... κανονικά πρέπει να κάνω την υπέρβαση και να πάω επίσης να την πάρω... από την άλλη, δεν θέλω να πιέσω κι άλλο τον εαυτό μου... μάλλον όμως θα πάω... θα τον φέρω στα όρια του... κι ας πεθάνω... δεν πρέπει να χάσω έστω και την λίγη, τη μικρή αυτοπεποίθηση που μου έχει μείνει... θα πάω να την πάρω... κι ας πεθάνω... εκεί στη μέση του δρόμου... κλαίγοντας και ξερνώντας... αλλά τουλάχιστον θα έχω προσπαθήσει να βγω από το καβούκι μου και να μην προσπαθήσω να κρυφτώ σε μια ψεύτικη ασφάλεια... Το πήρα απόφαση... Θα πάω... κι ας ξεράσω...