Ούτε σήμερα ήταν εύκολη μέρα. Από το πρωί νόμιζα ότι θα σταματούσε η καρδιά μου, πόνοι στο στήθος, ανακατωσούρα, ζαλούρα, η βεβαιότητα του θανάτου κολλημένη επάνω μου. Τις έκανα τις δουλειές που έπρεπε, όμως δεν ήταν εύκολο, καθόλου εύκολο. Όταν πήγα στο νοσοκομείο για τις εκκρεμότητες που είχα, ήθελα να τους φωνάξω: «Πάρτε με και ξεσκίστε με στις εξετάσεις, δείτε ότι δεν έχω την καρδιά μου, πείτε μου από τι πάσχω».
Από μαλακία στον εγκέφαλο πάσχω, αλλά φαίνεται ότι δυστυχώς πρόκειται για ανίατη ασθένεια, αυτή δεν γιατρεύεται με τίποτα. Υφέσεις, εξάρσεις, υφέσεις, εξάρσεις… κι αυτή τη στιγμή για μια ακόμη φορά αισθάνομαι κομμάτια.
Κουράστηκα, κουράστηκα πάρα πολύ. Μια εβδομάδα σε συνεχή κατάσταση πανικού. Δεν αντέχονται πλέον αυτά τα σωματικά συμπτώματα. Δεν αντέχονται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου