Όχι, δεν την ευχαριστήθηκα τη μέρα μου. Δεν ήταν αυτό που θα ήθελα. Απογοητεύτηκα από τους ανθρώπους που θεωρητικά θα έπρεπε να είναι δίπλα μου. Κι αυτό σήμερα με κάνει να αισθάνομαι θλιμμένη κατά κύριο λόγο και θυμωμένη κατά δεύτερο. Και γι’αυτό το λόγο ίσως να αισθάνομαι ότι έχω ανεβάσει πίεση και να ‘χει γίνει το πρόσωπο μου σαν παντζάρι.
Όχι, δεν έπαθα κρίση πανικού. Όχι δεν εμφανίστηκε κανένα ψυχοσωματικό. Είχα βάλει τον εαυτό μου σε κατάσταση ‘κοίταξε να το ευχαριστηθείς’. Ήρθαν όμως τόσο λίγα άτομα! Κι εγώ ήθελα να εντυπωσιάσω λίγο την κατάσταση εκεί κάτω, να μη φανώ τόσο λίγη, να τους αποδείξω ότι αξίζω, ότι δεν πίστεψαν άδικα σε μένα, ότι αξίζω ρε γαμώτο ό,τι γίνεται κι ότι δεν έχει γίνει τυχαία. Όμως δεν ήρθαν. Όλοι είχαν μια καλή δικαιολογία. Όλοι. Ναι, λυπάμαι γιατί θα ήθελα να με αγαπάνε περισσότεροι άνθρωποι. Το έχω ανάγκη αυτό. Τη χρειάζομαι την επιβεβαίωση για να μπορέσω να υπάρξω. Εάν μου λες μια καλή κουβέντα, είμαι πρόθυμη να δουλεύω από το πρωί μέχρι το βράδυ για σένα. Εάν όμως γίνεται το αντίθετο, παραιτούμαι, αισθάνομαι ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να αγωνίζεσαι. Ναι λυπάμαι…
Ίσως όμως από την άλλη, θα έπρεπε να χαίρομαι. Γιατί ξέρω ότι αυτοί οι πέντε – δέκα που ήρθανε με αγαπάνε πραγματικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου