Αυτή τη στιγμή, αισθάνομαι φοβερή ένταση και άγχος… Πάω να σκάσω και πασχίζω να μην αφήσω το φόβο να με καταβάλλει. Αισθάνομαι ένταση στο στήθος και προσπαθώ να ηρεμήσω, αισθάνομαι το αίμα ν’ανεβαίνει στο κεφάλι μου και προσπαθώ να ηρεμήσω. Ίσως είναι που αισθάνομαι μόνη αυτή τη στιγμή. Οι δικοί μου κατέβηκαν κάτω, ο άντρας μου λείπει για δουλειά, έχω στο μυαλό μου χιλιάδες μικροδουλειές που δεν θέλουν πάνω από πέντε λεπτά η κάθε μία, εγώ όμως δεν αισθάνομαι καλά, αισθάνομαι φοβερή ένταση, φοβερό άγχος κι ενώ ξέρω ότι δεν είναι τίποτα άλλο παρά άγχος, αυτό μου τη δίνει…
Πάω να σκάσω… Τελικά μάλλον όταν δεν γίνεται αυτό που θέλω εγώ, με πιάνουν όλα αυτά… Δεν ξέρω τι να πω…
Ουφ! Εντάξει! Μια απλή κρίση είναι… Θα περάσει… Υπομονή… Οι ενοχές που «σκότωσα» τη μάνα μου με κυνηγούν… Αυτοτιμωρούμαι επειδή σκέφτηκα έτσι… Θα περάσει… Δεν μπορεί… Δεν μπορεί… Θα περάσει… Στο χέρι του είναι; Μια απλή κρίση άγχους είναι… Μια απλή κρίση…
Ουφ… Ουφ… Λες να είναι που δεν γουστάρω να πάω το απόγευμα;;; Ό,τι κι αν είναι, το γεγονός είναι ότι δεν μου αρέσει. Ουφ!!!!!!!!!!!!!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου