Τόσο χάλια, μα τόσο χάλια… Τόσο σίγουρη ότι ο θάνατος με πλησίαζε… Τόσο κουρασμένη απ’όλο αυτό. Θέλω να πω καλή εβδομάδα και πώς να την πω όταν ξεκίνησε με το χειρότερο τρόπο; Έχω κουραστεί με τον ίδιο μου τον εαυτό, πώς να μην έχουν κουραστεί οι άλλοι; Είμαι απογοητευμένη, εδώ και 2-3 χρόνια, δεν βλέπω φως στο τούνελ κι αυτό με τσακίζει. Δεν ξέρω πλέον αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα. Φυσικά είμαι τόσο χάλια που δεν χάρηκα καθόλου το βιβλίο μου. Ούτε τόσο λίγο. Φυσικά είμαι σίγουρη ότι η καρδιά μου δεν είναι καλά και θέλω να πάω στον καρδιολόγο. Φυσικά, δεν ξέρω… Τα ‘χω παίξει. Να μην τους δίνω σημασία για να μην με καβαλικεύουν. Τι στο διάολο πια θέλετε να μου πείτε κι εγώ δεν σας ακούω;;; Αφήστε με, αφήστε με σας παρακαλώ να ηρεμήσω… Τουλάχιστον για λίγο… Για να μπορέσω να ζήσω… Δεν αντέχω… Θε Μου, αν υπάρχεις εκεί έξω, απάλλαξε με από αυτό το συναίσθημα… ή σκότωσε με τώρα να μην αισθάνομαι ή διώξε το μακριά όλο αυτό…
Θε Μου, αν υπάρχεις, σώσε με…
Θε Μου, αν υπάρχεις, άκουσε με…
Υπάρχει κι άλλο σκοτάδι εκεί έξω;;;;;;;;;;;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου