Πόνος και θανατικό...

Λοιπόν.... Δεν ξέρω πια τι να πω... Τον τελευταίο καιρό, μάλλον κάτι μ’ενοχλεί υπερβολικά γιατί τα ψυχοσωματικά όχι απλό πάρτι αλλά το ‘έλα να δεις’ κάνουν στο κορμί μου...

Για να έρθω σήμερα από το σπίτι στο γραφείο, τα έπαιξα στην κυριολεξία με υπερβολικό πόνο στο στήθος και σιγουριά εμφράγματος... Έχουν περάσει δυο γεμάτες ώρες, εγώ φυσικά δεν έχω ηρεμήσει ακόμα.... Πονάω, πονάω, πονάω...

Έχω απελπιστεί... δεν ξέρω πια τι να κάνω... το μόνο που θέλω είναι να κλαίω τη μοίρα μου... Τίποτα άλλο... Και να με χαπακώσει κάποιος με το ζόρι (να μην αναλάβω αυτή την ευθύνη εγώ) για να μην σκέφτομαι και κυρίως να μην πονάω... να μην πονάω... να μην πονάω...

Έκανα όλο αυτό τον καιρό υπέρμετρες προσπάθειες να βγαίνω από το σπίτι για να έρχομαι στη δουλειά και να καταπολεμήσω την αγοραφοβία, αλλά ειλικρινά δεν κατάφερα τίποτα... Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι τα έκανα σκατά κι απόσκατα... Γιατί με το που πιέστηκα, βίωσα ακόμα χειρότερες κρίσεις πανικού και τώρα δεν τολμώ ούτε από την πόρτα του σπιτιού μου να βγω ούτε από τη σιγουριά του καναπέ μου να σηκωθώ...

Το μόνο που σκέφτομαι τώρα είναι να καταφέρω το μεσημέρι να επιστρέψω στο σπίτι (γιατί ειλικρινά δεν ξέρω πως θα καταφέρω να επιστρέψω) και μετά να μην ξαναβγώ ποτέ μα ποτέ από το σπίτι μου... να πεθάνω πονώντας πάνω στο κρεβάτι μου, στον καναπέ μου, δεν ξέρω που αλλού αλλά Θε Μου, να μην αισθάνομαι αυτό το απαίσιο συναίσθημα...

Χειριστική, ελεγκτική, ενοχική, αυτοτιμωρητική... Όλες αυτές οι ταμπέλες που μου κόλλησε η ψυχολόγα, ειλικρινά δεν μου λένε τίποτα... Το μόνο που μου λένε είναι ότι δεν ζω... Ειλικρινά, δεν πίστευα ποτέ μα ποτέ ότι θα έφτανα σ’αυτό το χάλι... Το μόνο που περιμένω τώρα είναι να δω πόσο πιο κάτω θα φτάσω... γιατί ξέρω κάτω υπάρχει, πάνω δεν υπάρχει σίγουρα... τουλάχιστον για μένα... γιατί δεν το βλέπω πουθενά...