Προσπαθώ να βρω τις άκρες μου… να βρω το χαμένο εαυτό μου…
να σταθώ ξανά στα πόδια μου… να ωριμάσω σιγά – σιγά… να μην βασίζομαι στους άλλους,
παρά μόνο στον εαυτό μου… στα δικά μου πόδια… στις δικές μου δυνάμεις…
Να μην φοβάμαι να πεθάνω, να λιποθυμήσω, να περπατήσω, να
διασκεδάσω… να μην φοβάμαι την τιμωρία και την κριτική… δεν είμαι πλέον το μικρό
φοβισμένο κοριτσάκι που κρυβόταν στο δωμάτιο του κι έκλεινε την πόρτα πίσω του
κι άκουγε τις φωνές του μεθυσμένου πατέρα του… δεν είμαι πια το μικρό φοβισμένο
κοριτσάκι που του έλεγε η μάνα του ‘πήγαινε μέσα και μην μιλάς’ κι εγώ ακολουθούσα
πειθήνια…
Δεν είμαι πλέον το μικρό φοβισμένο κοριτσάκι… Είμαι μία γαϊδάρα
ενήλικη… που μπορεί να κάνει ό,τι θέλει και όταν το θέλει… που δεν έχει ανάγκη
ν’ακούει τη μάνα της, τον πατέρα της, τον άντρα της… που εάν θέλει μπορεί να
σηκωθεί να πάει ένα ταξίδι χωρίς να δώσει αναφορά σε κανέναν…
Δεν είμαι αυτή… θα μπορούσα να ήμουν… θα προσπαθήσω… τώρα θα
προσπαθήσω να φτάσω μέχρι το σπίτι… τοίχο – τοίχο για να μην λιποθυμήσω και μετά
βλέπουμε…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου