Δεν ξέρω… δεν ξέρω… αν θ’αντέξω ή αν θα καταρρεύσω. Είναι τόσο μεγάλη η αγωνία και η κούραση που πιστεύω ότι δεν τη βγάζω καθαρή. Εννοείται ότι δεν μπορώ να αναπνεύσω, εννοείται ότι το στομάχι μου είναι σκατά.
Το κεφάλι μου έχει μουδιάσει, αισθάνομαι ότι η πίεση μου έχει χτυπήσει τριαντάρια. Είμαι ένα απίστευτα φουσκωμένο μπαλόνι. Θέλω τόσο πολύ να τη χαρώ όλη τη διαδικασία και φοβάμαι ότι δεν θα τη χαρώ γιατί τα σωματικά συμπτώματα είναι υπερβολικά έντονα. Εχθές μ’έπιασε ξαφνικά τέτοια δυσφορία που το έσκασα σαν κυνηγημένη. Θέλω να γράψω μήπως μ’αυτό τον τρόπο διώξω μακριά τις φοβικές σκέψεις, το άγχος και κατ’επέκταση όλο αυτό το άγχος των σωματικών συμπτωμάτων, αλλά ακόμα και αυτή η διαδικασία μου φαίνεται απίστευτα δύσκολη.
Ελπίζω μέχρι το βράδυ να μη λιποθυμήσω ή να μη με στείλουν στα επείγοντα. Τι άλλο να πω;;; Θα δείξει…
Πώς είμαι σίγουρη ότι θα αντέξω;;; Πώς είμαι σίγουρη;;;; Κανείς δεν είναι σίγουρος. Ό,τι πει ο Θεός!!!!
Πώς γαμώτο να το διαχειριστώ όλο αυτό το άγχος;;;; Πώς;;; Μου είναι αδύνατον!!! Η κατάρρευση έρχεται καταπάνω μου… Μήπως πεθαίνω και δεν το ξέρω;;;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου