Το ξέρω από πού ξεκίνησε και μου ‘ρχεται να τον αρπάξω και να του φωνάξω να σταματήσει να διαφεντεύει τη ζωή μου, ότι αυτή είμαι κι αν του αρέσει. Αν δεν του αρέσει να σηκωθεί να φύγει και να με παρατήσει ήσυχη. Ναι είμαι τεμπέλα, δεν μου αρέσει να δουλεύω, το βαριέμαι αφάνταστα, δεν μου αρέσει να σιγυρίζω, μου αρέσει να βλέπω το σπίτι άνω – κάτω, δεν μου αρέσει να του λέω τι κάνω, μου αρέσει να τα κρατάω μέσα μου. Δεν γουστάρω ρε μαλάκα ν’ασχολούμαι συνέχεια μαζί σου και ν’ανησυχώ αν θα γίνει καλά ή όχι, θέλω ν’ασχοληθώ με τον εαυτό μου, με όλα αυτά που παράτησα για να έχεις εσύ αυτά που θέλεις. Όταν σε ακούω ότι είσαι πάρα πολύ ευτυχισμένος γιατί έχεις όσα ζήτησες, εκεί τα παίρνω ακόμα πιο πολύ, ανακατεύεται το μέσα μου κι αναρωτιέμαι τι έχεις κάνει εσύ για μένα: για τα δικά μου θέλω, τις δικές μου ανασφάλειες, τις δικές μου ανάγκες.
Μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι, μόνο τον εαυτό σου…
Νισάφι πια! Σιχάθηκα! Κατάντησα αγοραφοβική για να μη φύγω από κοντά σου. Όμως ή θ’αλλάξεις ή θα βρω τη δύναμη και θα φύγω γιατί πρέπει επιτέλους να βρω τον αληθινό μου εαυτό.
Βαρέθηκα πια να βάζω τελευταίες τις ανάγκες μου, βαρέθηκα να κάνω κάποια που δεν είμαι…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου