Εσύ φταις για το χάλι που είμαι αυτή την εβδομάδα!!! Ήθελες να με κάνεις να αισθανθώ χάλια χωρίς εσένα κι ορίστε τα κατάφερες!!!!!!!!!!!!!!
Χάλια, πάρα πολύ χάλια, είμαι σίγουρη ότι αυτή τη στιγμή θα πεθάνω κι ότι δεν θα αντέξω τουλάχιστον μέχρι αύριο, μέχρι να με δει ο καρδιολόγος… Εσύ φταις για την εβδομαδιαία μου κρίση και για τη σημερινή μου χάλια ημέρα. Εσύ φταις, περισσότερο απ’όλους, γιατί υποτίθεται ότι είσαι και ειδική και ότι θα έπρεπε να καταλάβεις την απόγνωση της κατάστασης μου και να με βοηθήσεις. Να καταλάβεις ότι δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να σε πληρώνω και να φανείς άνθρωπος ή να μου κάνεις κάποια καλύτερη τιμή ή να με δεχθείς και τζάμπα γιατί σου αρέσει να συζητάς μαζί μου. Όμως εσένα, το χρηματικό ήταν πρωτεύον και δεν σε νοιάζει που εγώ από στιγμή σε στιγμή θα καταρρεύσω και θα πεθάνω… Δεν σε νοιάζει γιατί πρωτίστως σε νοιάζει ο εαυτός σου και όχι ο ασθενής σου…
Ένα γράμμα απελπισίας σου έγραψα, μια κραυγή αγωνίας για να καταλάβεις ότι σε χρειάζομαι, η απάντησή σου όμως ήταν η απόλυτη σιωπή κι αυτό με καταρράκωσε… Ήθελα να μου πεις, μπράβο ρε μικρό μου, τα κατάφερες… Μου είπες όμως μόνη σου δεν μπορείς, θα ριμαχτείς… Κι είχες δίκιο, είμαι ρημαγμένη… Είμαι σίγουρη ότι πεθαίνω τώρα αυτή τη στιγμή, κι αφού δεν μπορείς εσύ να μου το διαβεβαιώσεις, θα πάω στη σίγουρη λύση, τον καρδιολόγο… Να μου πει ότι η καρδούλα μου δουλεύει καλά… Κι αν δεν δουλεύει… θα πεθάνω, μπαμ και κάτω κι όχι λίγο – λίγο όπως πεθαίνω τούτη τη στιγμή…
Μια βδομάδα πέρασε και δεν πήρες να δω τι κάνω… Μια εβδομάδα, περιμένεις τώρα από μένα, σε πάρω για να μου πεις μετά «Νίκησα, είδες που είχα δίκιο». Δεν μπορώ όμως να δω το τρόπαιο της νίκης στο πρόσωπό σου…
Πονάει η ψυχή μου από την απόρριψη και την εγκατάλειψη, δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω μόνη μου, δεν αντέχω το βάρος των άλλων ψυχών που κρέμονται επάνω μου… Έχω συνθλιβεί, είμαι πλέον σίγουρη ότι δεν υπάρχει φως στο τούνελ…
Σ’αυτό τον γολγοθά των πανικών, αισθάνομαι μόνη, τόσο μόνη…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου