Σήμερα, τα ‘χω παίξει… Δεν ξέρω πια… Αυτή τη στιγμή, τρέμω από το φόβο μου, είμαι σίγουρη ότι και την παραμικρή κίνηση να κάνω θα πεθάνω από την καρδιά μου κι από την άλλη είμαι σίγουρη ότι όλα αυτά είναι στο μυαλό μου και νευριάζω γιατί δεν μπορώ να ξεφύγω από τον ίδιο μου τον εαυτό.
Φοβάμαι… φοβάμαι πολύ και δεν αντέχεται άλλο αυτό το συναίσθημα.
Αισθάνομαι εγκλωβισμένη αυτή τη στιγμή στις υποχρεώσεις, στη δουλειά μου, στην οικογένεια μου, χωρίς ίχνος ελευθερίας… Ίσως είμαι δέσμια του ίδιου μου του εαυτού. Το ζήτημα είναι όμως ότι ο φόβος αντί να εξαφανίζεται, εμφανίζεται όλο και πιο απρόσμενα όλο και πιο καταιγιστικά. Δεν ξέρω αν φταίει το γεγονός ότι θα ήθελα συνεδρίες, αλλά η οικονομική στενότητα και η γκρίνια του (που ίσως απορρέει κι από αυτό το γεγονός) δεν μου επιτρέπει να τις ακολουθήσω. Αυτό με εκνευρίζει ακόμα περισσότερο και μου προκαλεί ακόμα περισσότερες φοβίες.
Τώρα είμαι λίγο πιο ήρεμη, αλλά το πρωί ήμουν άστα να πάνε… Τόσο σίγουρη ότι πέθαινα… τόσο σίγουρη…
Το μαρτύριο είναι μεγάλο και δυστυχώς δεν υπάρχει κανείς για να καταλάβει τι είναι αυτό που περνάς…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου