Είμαι χαβούζα!!!

Είμαι χαβούζα. Ρίχνουν όλοι τα σκατά και τα ξερατά τους μέσα μου κι εγώ τα δέχομαι αδιαμαρτύρητα και κάθομαι και τα τρώω. Δεν μιλάω, μόνο τα τρώω αδιαμαρτύρητα. Διακρίνω τα μισοσφιγμένα επικριτικά χείλη, τις απειλητικές σιωπές, τις κινήσεις που κάνουν δήθεν για να με τιμωρήσουν. Το κακό είναι ότι τα καταφέρνουν μια χαρά. Ότι πετυχαίνουν τον σκοπό τους, καλύτερα από ό,τι και οι ίδιοι φαντάζονται. Χαίρονται να με βλέπουν δυστυχισμένη γιατί μ’αυτό τον τρόπο κρύβουν τη δική τους δυστυχία και τη δική τους μιζέρια. Με τη δική μου δυστυχία, παίρνει νόημα η ζωή τους! Δεν θέλουν να είμαι ευτυχισμένη… Κι εγώ τι κάνω;;; Από το φόβο μου, να μην τους χάσω, από τον φόβο μου να μην μείνω μόνη, δίχως αγάπη, δίχως ανθρώπους γύρω μου, τους κάνω το χατίρι. Και φοβάμαι, φοβάμαι συνέχεια… Η καρδιά μου, μου παίζει περίεργα παιχνίδια… Είμαι τόσο σίγουρη ότι εκείνη τη στιγμή πεθαίνω… Κάθε μέρα, χάνω κι ένα κομμάτι του εαυτού μου… Φυλακίζομαι από μόνη μου… Δεν βλέπω φως στο τούνελ… Είμαι σίγουρη ότι η ζωή μου θα είναι για πάντα έτσι σκατά… Είμαι σίγουρη ότι σύντομα θα καταρρεύσω από την καρδιά μου… Μια χαβούζα, που όσο δεν πετάει τα ξερατά από μέσα της, φουσκώνει, γεμίζει όλο και περισσότερα σκατά και τόσο ο θάνατος την πλησιάζει…