Τά ‘χω παίξει αυτές τις μέρες… Η μία κρίση διαδέχεται την άλλη, ψάχνω συνέχεια για αιτίες και για αφορμές όμως εγώ για μια ακόμη φορά έχω γίνει χώμα και δεν ξέρω από πού μ’έρχεται… Σκέφτομαι συνέχεια… από το πιο απλό μέχρι το πιο σοβαρό… Να φταίει που συμπλήρωσα μήνα χωρίς εκείνη και το σώμα μου λέει δεν είσαι καλά για να την πάρω τηλέφωνο; Παίζει κι αυτό… Έτσι λειτουργούσα τον τελευταίο καιρό… Να φταίει η αναγνώριση που δεν είχα από το βιβλίο μου;;; Να φταίει η υπερκόπωση;;; Να φταίει απλώς η κλιμακτήριος;;; ή όλα και τίποτα;;;
Δεν ξέρω τι φταίει, σημασία έχει ότι ο εφιάλτης επέστρεψε. Δριμύτερος παρά ποτέ. Κάθε μέρα και μια κρίση. Να φταίει που μπήκε το καλοκαίρι κι εγώ δεν θέλω να πατήσω στη δουλειά; Να φταίει εκείνος που συνεχώς τον αισθάνομαι να ελέγχει κάθε μου κίνηση; Να φταίει το ηλίθιο νευρικό μου σύστημα; Κάτι πάντως φταίει κι εγώ δεν θέλω πλέον να αισθάνομαι τόσο χάλια…
Από τη μια θέλω να την πάρω τηλέφωνο κι από την άλλη αρνούμαι πεισματικά γιατί αν πραγματικά θέλω να μεγαλώσω κι αν θέλω να δείξω ανεξάρτητη κι ότι μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου, πρέπει να το αποδεχθώ, να δεχθώ τις εξάρσεις αυτές και να τις υπομείνω… Και να περνάω υπέροχα εκείνες τις ώρες που αισθάνομαι καλά… Αν είναι ορμόνες, καλά θα κάνουν να ηρεμήσουν γιατί δεν αντέχεται άλλο… Αν είναι κάτι άλλο, καλά είναι να το καταλάβω επιτέλους και να δω τι θα κάνω… Δεν είναι δυνατόν να είμαι συνεχώς σε ένταση…
Δυστυχώς δέσμευση κι ελευθερία είναι δύο έννοιες αλληλένδετες… Ας αποφασίσω λοιπόν, τι από τα δύο τελικά θέλω… Γιατί ελευθερία σε μια σχέση τελικά δεν μπορεί να υπάρξει… τουλάχιστον στη δική μας σχέση…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου