Η πιο χάλια μέρα της ζωής μου...

Ω! ναι!!! είναι από τις πιο χάλια μέρες της ζωής μου...
Είπα ότι δεν θα ξαναγράψω... ότι δεν ξανακλαφτώ... ότι δεν...
όλα ψέματα... μου ήρθε να ξαναγράψω και ξαναγράφω...
κι εδώ κλαίγομαι... κλαίγομαι... κλαίγομαι...
και κανείς μα κανείς, δεν μπορεί να μου πει τίποτα...
δεν μπορεί να μου πει ότι είμαι αχάριστη...
δεν μπορεί να μου πει ότι δεν προσπαθώ...
δεν μπορεί να μου πει ν'αντέξω λίγο ακόμα...
Ξέρεις... δεν αντέχω άλλο.... κατέρρευσα τελείως...
κι όταν λέμε τελείως... εννοούμε τελείως...
αλλά κανείς μα κανείς δεν είναι διατεθειμένος να με βοηθήσει...
Θέλω με κάποιον να μιλήσω... αλλά με ποιον;;;
αφού δεν θα με καταλάβει...
Ο θάνατος με πλησιάζει... καυτή η ανάσα του επάνω μου...
Το στήθος μου σφίγγει... η αναπνοή δεν βγαίνει...
το κεφάλι ζαλούρα... και μια διάρροια για παρέα...
Καταθλιψάρα του κερατά... και κρίσεις πανικού καραμπινάτες...
Μια μόνιμη κρίση πανικού η ζωή μου... κι η αγοραφοβία...
η καλύτερη φίλη... εκείνη η κολλητή που μισείς να την έχεις...
κι όμως στιγμή δεν σ'αφήνει μόνη...
Δεν είμαι άνθρωπος... δεν είμαι άνθρωπος... δεν ζω...
ένα ζόμπι αληθινό... γελώ και μιλώ στο τηλέφωνο...
κι όλοι νομίζουν ότι είμαι μια χαρά...
Βλέπουν το πρόσωπό μου... λουσμένο χτενισμένο μαλλί
κι ένα ψεύτικο χαμόγελο... είσαι μια χαρά...
Δεν είμαι... Στα μάτια μου κανείς δεν έριξε το βλέμμα του...
Στα μάτια μου που χάσκουν πληγές ορθάνοιχτες...
Στα μάτια μου που αιμορραγούν από τις πληγές της ψυχής μου...
Δύσκολος ο θάνατος, μα πιο δύσκολη η ζωή...