Όλοι με μαλώνουν γιατί αισθάνομαι έτσι… νομίζουν ότι
δεν προσπαθώ… σας παρακαλώ μη με μαλώνετε… πρώτη απ’όλους εγώ μαλώνω και τιμωρώ
τον εαυτό μου… σας παρακαλώ, δώστε μου μια μικρή ζεστή αγκαλιά κι εγώ θα βρω το
κουράγιο και θα σηκωθώ...
Αυτό το πράγμα βγάζει συνέχεια ρίζες και κλαδιά... στα πόδια, στο κεφάλι, στο στομάχι, στα έντερα, στην καρδιά, στους μύες, στα μάτια, στην ομιλία, παντού...
Ναι, έχω ανάγκη την προσοχή... Ναι έχω ανάγκη την αγκαλιά... Ναι έχω ανάγκη ένα χάδι, μια καλή κουβέντα, ένα κάτι... ήμουν σε πολλά πράγματα μόνη... δεν μπορώ να το παλεύω άλλο κι αυτό μόνη... γιατί έχω αντιληφθεί ότι όλοι έχουν κουραστεί μαζί μου... εδώ έχω κουραστεί εγώ δεν θα έχουν κουραστεί οι άλλοι... εδώ με πέταξε η ψυχολόγα από την ψυχοθεραπεία δεν θα με πετάξουν οι άλλοι... Γαμώ τα πτυχία που τους δίνουν! Άκου τι είπε: "δεν θα γίνω εγώ η πιπίλα σου"...
Εντάξει μαντάμ, μην γίνεται η πιπίλα μου... Δεν μπορώ όμως να μην κακιώσω και να μη σου δώσω ευχή και κατάρα να μη σου συμβεί ποτέ αυτό το χάλι... γιατί τότε θα με θυμηθείς... αλλά δυστυχώς τότε είναι πολύ αργά...
Αυτό το πράγμα βγάζει συνέχεια ρίζες και κλαδιά... στα πόδια, στο κεφάλι, στο στομάχι, στα έντερα, στην καρδιά, στους μύες, στα μάτια, στην ομιλία, παντού...
Ναι, έχω ανάγκη την προσοχή... Ναι έχω ανάγκη την αγκαλιά... Ναι έχω ανάγκη ένα χάδι, μια καλή κουβέντα, ένα κάτι... ήμουν σε πολλά πράγματα μόνη... δεν μπορώ να το παλεύω άλλο κι αυτό μόνη... γιατί έχω αντιληφθεί ότι όλοι έχουν κουραστεί μαζί μου... εδώ έχω κουραστεί εγώ δεν θα έχουν κουραστεί οι άλλοι... εδώ με πέταξε η ψυχολόγα από την ψυχοθεραπεία δεν θα με πετάξουν οι άλλοι... Γαμώ τα πτυχία που τους δίνουν! Άκου τι είπε: "δεν θα γίνω εγώ η πιπίλα σου"...
Εντάξει μαντάμ, μην γίνεται η πιπίλα μου... Δεν μπορώ όμως να μην κακιώσω και να μη σου δώσω ευχή και κατάρα να μη σου συμβεί ποτέ αυτό το χάλι... γιατί τότε θα με θυμηθείς... αλλά δυστυχώς τότε είναι πολύ αργά...
...για χρόνια, πολλά, πάρα πολλά χρόνια, αισθανόμουν έτσι. Παρακαλούσα. Σχεδόν ζητιάνευα. Η 'γιατριά" ήρθε μόνη της, με τα χρόνια. Συνήλθα θα έλεγα. Ξύπνησα. Σαν να έφαγα ένα χαστούκι ήταν όταν συνειδητοποίησα πόσο λάθος δρόμο είχα πάρει, πόσο χρόνο είχα χάσει, πόσο είχα ξεφτελίσει τον εαυτό μου. Έχω πάνω από χρόνο να μπω σε μπλογκ και να αφήσω σχόλιο όμως μόλις τυχαία είδα την ανάρτησή σου, ένιωσα την υποχρέωση, ναι υποχρέωση, να το κάνω. Αν δέχεσαι μια συμβουλή από μια άγνωστή σου εντελώς θα σου πω: μην παρακαλάς γιατί όσο παρακαλάς θα πληγώνεσαι και θα κουράζεσαι και θα νιώθεις άσχημα. Κανένας δεν το αξίζει αυτό, κανένας δεν αξίζει να παρακαλά για τα αυτονόητα. Πρέπει να βρεις την αγκαλιά μέσα σου, δηλαδή τη δική σου δύναμη. Πρέπει να αγαπήσεις τον εαυτό σου και όταν αυτό γίνει, τότε να δεις πως θα σου έρθουν οι αγκαλιές όλου του κόσμου μαζί. Δεν έχουμε ανάγκη τη λύπηση κανενός...συμφωνείς; Και μη στενοχωριέσαι άλλο, βάλε τα χέρια στις τσέπες, σήκωσε τα μανίκια και προχώρα. Και μόνο τότε θα περάσουν και οι φοβίες και οι ανασφάλειες και όλα. Πίστεψε στη δική σου αξία. Και όταν αυτό λίγο το καταφέρεις, τότε άνοιξε ΕΣΥ τα χέρια ΠΡΩΤΗ, και ΠΡΟΣΦΕΡΕ κάπου τη δική σου αγκαλιά. Θα είναι τέλεια, θα δεις...
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτά τα λίγα μικρή φοβίτσα και σου εύχομαι πραγματικά από καρδιάς, όλα να πάνε καλά στη ζωή σου.
:)
και κάτι ακόμα από εμπειρία και αυτό:
ΑπάντησηΔιαγραφήμη περιμένεις και πολλά από το ίντερνετ, μια σαχλαμάρα είναι. Η αληθινή ζωή και οι αληθινές αγκαλιές είναι εκεί έξω...
Φτερό στον άνεμο...
Διαγραφήτι υπέροχο ψευδώνυμο!!!
Πόσο θα ήθελα κι εγώ να αισθάνομαι έτσι...
Φυσικά και δέχομαι συμβουλές... και ξέρω ότι έχεις δίκιο... και ξέρω ότι πρέπει να σηκωθώ και να μαζέψω τα κομμάτια μου... όμως ο ίδιος μου ο εαυτός με πολεμάει...
αυτά τα σωματικά συμπτώματα κι αυτές οι φοβίες ώρες - ώρες δεν παλεύονται...
Δεν περιμένω τη λύτρωση από το internet... επειδή όμως δεν μπορώ ή δεν θέλω (δεν ξέρω ούτε εγώ ακριβώς τι) να τα φορτώνω στους δικούς μου... κλαίγομαι εδώ μοναχή μου... βγάζω τα σώψυχα μου χωρίς ίχνος ενοχής... έτσι αισθάνομαι ότι δεν γίνομαι κουραστική... όποιος θέλει τα διαβάζει... όποιος δεν θέλει πάει σ'άλλη "παραλία".
Να ήξερες πόσο χάρηκα για το σχόλιο σου!!!
Σε καταλαβαίνω... και 'γω το ίδιο έκανα, τριγυρνούσα στο διαδίκτυο με τις ώρες χωρίς να ξέρω τι ψάχνω. Μια ζωή αργή, σχεδόν χαμένη. Πήρε πάρα πολυ καιρό μέχρι να καταλάβω ορισμένα πράγματα, κυρίως μέχρι να πάρω κάποιες αποφάσεις. Σκέφτηκα και προβληματίστηκα πολύ αλλά κατάλαβα ότι όλα - και τα δύσκολα - στάδια είναι, αναγκαία δυστυχώς που πρέπει να περάσεις μέχρι να λυτρωθείς. Μέχρι να πεις, δεν έχω ανάγκη κανέναν σας, όσοι θέλετε την παρέα μου είστε παραπάνω από ευπρόσδεκτοι αλλά δεν θα χάσω και τη ζωή μου αναζητώντας σας. Τα σωματικά συμπτώτα του φόβου θα πρέπει να είναι πολύ δύσκολα και στεσογόνα για εσένα. Εύχομαι πραγματικά να βρεις κάποτε μια αγκαλιά που θα τα πνίξεις όλα αυτά μέσα της. Γιατί πράγματι πιστεύω πολύ τη δύναμη της αγκαλιάς. Είναι αυτή ο μεγαλύτερος εχθρός του φόβου. Τη βλέπει και τρέχει! Άρα είσαι στο σωστό δρόμο αφού πάνω από όλα ξέρεις τι χρειάζεσαι...μια αγκαλιά. :) Και θέλει Τόλμη πραγματικά για να το φωνάξει αυτό κάποιος για αυτό και πολλά μπράβο σου αξίζουν.
ΔιαγραφήΚαι μια μικρή συμβουλή αν θες για τα σχόλια: υπάρχει μια ρύθμιση, δεν θυμάμαι τώρα που, με την οποία κατά πρώτον βγάζει αυτή τη λεκτική επαλήθευση που είναι μαρτύριο σε όποιον πάει να αφήσει σχόλιο!
Ακόμα, θα ηταν ίσως καλό να το ρυθμίσεις έτσι ώστε να επιτρέπεις και σε κάποιον που δεν έχει λογαριασμό google κ.λπ. να αφήσει σχόλιο. Υπάρχει σχετική ρύθμιση που επιτρέπει και σε "άγνωστο" να αφήσει σχόλιο. Γενικά όταν είχα πρωτοφτιαξει μπλογκ θυμάμαι δεν είχε αφήσει κανένας σχόλιο για κανα 2 χρόνια.. τόσο καλά...θέλει υπομονή! Και ξέρεις ποιο είναι το μυστικό;; Να πηγαίνεις εσύ σε άλλα μπλογκς και να αφήνεις σχόλια, να κάνεις δηλαδή εσύ πρώτη το πρώτο βήμα... και ξέρεις και κάτι; Το ίδιο ισχύει και στο θέμα της αγκαλιάς! ;) :) Βέβαιαο αυτό!!