Κάθε μέρα, κάθε πρωί, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, το άγχος και οι
φοβίες μου γίνονται χειρότερα! Η απελπισία μου έχει χτυπήσει κόκκινο αυτή την
στιγμή! Πρέπει να παραδώσω οπωσδήποτε σήμερα, το Σάββατο είναι το ταξίδι στην
Αθήνα, την Κυριακή η εκδήλωση μπροστά σε τόσον κόσμο κι εγώ, εγώ… έχω κλατάρει
στην κυριολεξία… δεν τολμώ να διασχίσω την πόρτα του σπιτιού μου… το στήθος μου
είναι απίστευτα σφιγμένο, το κεφάλι μου το ίδιο, έχω ναυτία και κυρίως φοβάμαι…
φοβάμαι… φοβάμαι…
Πρέπει να κάτσω στο σπίτι για να δουλέψω κι αυτό τελικά αντί
να μ’ευχαριστεί, με φοβίζει ακόμα περισσότερο γιατί νομίζω ότι ποτίζει τις φοβίες
μου… Δεν ξέρω τι να κάνω… έχω κάτσει στον καναπέ μου και δεν τολμώ να σηκωθώ… έχω
μουδιάσει ολόκληρη και είμαι σίγουρη… ότι από λεπτό σε λεπτό, θα λιποθυμήσω, θα
πεθάνω κι εγώ θα είμαι εδώ μόνη κι αβοήθητη…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου