Κάθε άνθρωπος πιστεύει ότι το φορτίο που κουβαλάει είναι το
πιο βαρύ…
Έτσι γίνεται και με μένα… πιστεύω δηλαδή ότι οι δικές μου
φοβίες είναι απίστευτα δύσκολες γιατί μου χαλούν τη χαρά της ζωής κι ότι ο πόνος
στο στήθος είναι ό,τι χειρότερο…
Ποιος είπε όμως ότι και η ζαλούρα δεν είναι το ίδιο δύσκολο ή
τα γαστρεντερικά προβλήματα ή… ή… ή….
Με ποιο δικαίωμα κρίνω ότι τα δικά μου προβλήματα είναι τα
πιο σοβαρά;;;
Πόσο εγωισμό κρύβει αυτή η άποψη… Πόσο εγωιστής, πόσο
ατομιστής, μπορεί να είναι ο άνθρωπος για να πιστεύει ότι αυτός περνάει πιο δύσκολα…
Μεγάλη αμαρτία τελικά ο εγωισμός… η υπέρτατη… όλα θέλουμε να
γυρνάνε γύρω από εμάς… γύρω από το αρρωστημένο εγώ μας…
Το δικαίωμα στην ευτυχία, στη χαρά, στη δυστυχία να το έχουμε
μόνο εμείς και κανείς άλλος…
Μετά από τόσες φιλοσοφικές, θρησκευτικές και υπαρξιακές
αναζητήσεις, έχω καταλήξει σ’ένα πράγμα:
Μόνο αν καταφέρεις κι απελευθερωθείς από το εγώ σου, από την
αρρωστημένη ανάγκη σου όλα να στρέφονται γύρω από σένα, μόνο όταν σταματήσεις
να ομφαλοσκοπείς και κοιτάξεις τους άλλους γύρω σου, μόνο όταν απλώσεις το χέρι
στους άλλους χωρίς ιδιοτέλεια, μόνο τότε και μόνο τότε, έχεις την πιθανότητα να
σώσεις την ψυχή σου…
Και μιλάω για μια σωτηρία ψυχής αληθινή και όχι ψεύτικη… μια
σωτηρία της ψυχής που λαμβάνει χώρα εδώ και τώρα και όχι σε έναν άλλο φανταστικό
χώρο και χρόνο… όχι για μια μετά θάνατον ζωή…
Αν καταφέρουμε και βγούμε από το εγώ, τότε θα μπορούμε να
απολαύσουμε το ΕΜΕΙΣ!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου