Ήταν ένα απίστευτο, υπερβολικά δύσκολο, μοναδικά πιεστικό
δεκαήμερο… Κι όλα αυτά φυσικά βρήκαν την έξοδό τους στο διαταραγμένο ψυχισμό
μου και στο καημένο το κορμάκι μου….
Όνειρα απίστευτα… τρομακτικά, καταιγιστικά, φοβιστικά που σε
ξυπνάνε στον ύπνο και η καρδιά σου χτυπάει σαν τρελή…
Φίδια, σκοτεινά εγκαταλελειμμένα σπίτια, το σνίτσελ από τα χέρια
της πεθαμένης γιαγιάς, ο έρωτας με τον ομοφυλόφιλο, η διαφανής τσάντα…
Τελικά η δυσφορία από την καθημερινότητά μου είναι μεγάλη…
Ναι, τελικά, ξέρω τι φταίει…
Το μυαλό μου προσπαθεί να με προστατέψει και να αποσπάσει
την σκέψη μου από αυτό που πεισματικά αρνούμαι να δω…
Γιατί φοβάμαι… φοβάμαι την εγκατάλειψη, τη μοναξιά, τα πάντα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου