Πόνος... υπερβολικός πόνος...

Το πώς έφτασα δεν ξέρω… το πώς είμαι ακόμα ζωντανή επίσης δεν το ξέρω… το πώς περιμένω να περάσει αυτό το σφίξιμο, αυτή η μαλακία, αυτό το ανεκδιήγητο πράγμα που διαφεντεύει τη ζωή μου τα τελευταία χρόνια τι να πω…

Αν ξεκινάς έτσι την εβδομάδα σου, την ημέρα σου, πριν ακόμα καλά – καλά ανοίξεις τα μάτια σου… τι να πω… για άλλη μια φορά είσαι dead meat...

Θέλω να γράψω κάτι μήπως και ηρεμήσω αλλά δεν έχω τίποτα να γράψω γιατί είμαι πάλι χάλια και απίστευτα σφιγμένη…

Άμα ξυπνάς έτσι ρε γαμώτο, τι καλό να περιμένεις;;; Τι;;; Το στήθος, ιδίως στην αριστερή πλευρά είναι απίστευτα σφιγμένο και πονάει… στο κέντρο, στο στέρνο έχω κάτι σαν κόμπο, το κεφάλι μου όλο είναι μουδιασμένο… ρεύομαι συνέχεια… ναυτία… ζαλούρα… δεν έχω το φόβο του καρδιακού όμως δεν μπορώ να λειτουργήσω… είμαι από τα χάλια, χάλια…

Γκρινιάζω εδώ ελεύθερα και δεν αισθάνομαι καμία μα καμία ενοχή για την γκρίνια μου… Άει στο καλό πια! Βαρέθηκα να μου λένε μια χαρά είσαι, μια χαρά είσαι… σταμάτα να γκρινιάζεις…

Πού ξέρεις βρε κυρά μου, πώς είμαι εγώ;;; Το έχεις δοκιμάσει όλο αυτό το τρελό για να σου πω πως είμαι εγώ;;; Που ερχόμουν από το σπίτι στο γραφείο με βήμα ταχύ για να μην σωριαστώ στο δρόμο;;; Τουλάχιστον αν σωριαστώ να είναι στο γραφείο… Δύσκολη μέρα κι η σημερινή… τι να πω… κι όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν ξέρω σε ποιον να κλαφτώ για να μου δώσει λίγο κουράγιο…

Ξύπνησα έτσι… σφιγμένη, πονεμένη, με τις εμμονές και την τυρόπιτα κολλημένη στο μυαλό… μ’αυτή τη ζαλούρα κι αυτό τον πόνο να μη λένε να μ’αφήσουν…

Ως πότε παλληκάρια θα ζούμε στη σκλαβιά, μονάχοι σαν λιοντάρια;;;

Οι δυνάμεις μου έχουν εξανεμιστεί… η θέλησή μου επίσης… Κουράστηκα να παλεύω για το αυτονόητο… να ζω…

Αντιλαμβάνομαι ότι είναι αμαρτία όταν η αληθινή αρρώστια έχει χτυπήσει την πόρτα χιλιάδων ανθρώπων κι εκείνοι παλεύουν με δύναμη κι αισιοδοξία και ζουν… Όμως και το δικό μου μήπως δεν είναι ασθένεια;;; Να μην μπορείς να χαρείς τίποτα;;; Να ζεις το θάνατό σου καθημερινά με χιλιάδες τρόπους;;; Είναι ζωή αυτή;;; Να προσπαθείς να ζεις;;;

Τι να πω… Προσπαθώ να μην αφήσω το φόβο να με κατακλύσει… όμως ο πόνος με έχει κατακλύσει… πονάω πολύ, μα πολύ… υπερβολικά στο στήθος…

Είμαι τόσο σφιγμένη, τόσο απίστευτα σφιγμένη… που δεν υπάρχει περίπτωση… με τόση πίεση και τόσο σφίξιμο και η πιο γερή καρδιά λυγάει… σπάει… κάνει ένα μπαμ, ένα δυνατό επεισοδιακό ΜΠΑΜ και σπάει… και μετά αναπαύεσαι για πάντα στα θυμαράκια… κι όλοι οι άλλοι λένε ‘τι καλό παιδί που ήσουνα’… και κανείς δεν ξέρει το σωματικό απίστευτο πόνο που νιώθεις…

Πάω να κάνω έναν καφέ για να ξεχαστώ…

Έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να χαθούμε… εδώ θα είμαι και θα γκρινιάζουμε παρέα…