Σύγχρονη ποίηση

Μικρό μου…

Πως κατήντησες έτσι… μικρό και φοβισμένο…

Ψάχνεις να βρεις λύσεις, ενώ κατά βάθος ξέρεις τι φταίει…

Ή μήπως δεν είναι αυτό;;;

Δεν είσαι σίγουρη… Κουβάρι το μυαλό σου…

Μπέρδεψες πριν τα λόγια σου… κόλλησες για ώρες…

Μην ήταν εγκεφαλικό;;;

Έφυγε άραγε η εμμονή του καρδιακού κι ήρθε του εγκεφαλικού;;;

Βάσανο η καθημερινότητα…

Κλεισμένη… εγκλωβισμένη…

Σ’ένα κλουβί… χρυσό ή μη δεν έχει σημασία…

Μόνη σου μπήκες και στρογγυλοκάθησες

Και τώρα ετοιμάζονται να σε ψήσουν…

Ή μήπως σε αργοψήνουν;;;

Αργά – αργά και βασανιστικά…

Τα φτερά τσουρουφλίστηκαν… όλα…

Δεν έμεινε πούπουλο για πούπουλο…

Τσιρτσιριασμένο κρυώνεις…

Το ροζ δέρμα φαίνεται…

Κι εσύ εγκλωβισμένη…

Περιμένεις το θάνατο…

Τον φοβάσαι, όμως δεν έχεις τη δύναμη να το σκάσεις…

Γιατί είσαι μικρή και φοβισμένη…

Γιατί σε μάθανε να φταις για όλα εσύ…

Γιατί… γιατί… γιατί…

Γιατί δεν ανοίγεις την πόρτα να το σκάσεις;;;

Έχει κρύο εκεί έξω πολύ…

Μοναξιά και παγωνιά…

Φώναξα… ικέτεψα… έγινα ζήτουλας λίγης προσοχής…

Όμως με παράτησαν στα σκοτεινά λασπόνερα…

Πνίγομαι από το ίδιο το ξερατό μου…

Το μυαλό μου μ’εκδικείται…

Δεν ανοίγω την πόρτα να το σκάσω…

Φοβάμαι ότι θα με πιάσουν και θα με σύρουν πίσω…

Το ‘χω προσπαθήσεις αμέτρητες φορές…

Κι η τιμωρία ήταν βαριά…

Φυλακισμένη, εγκλωβισμένη ενός τρομαγμένου μυαλού…