Παρασκευή 11 Ιανουαρίου 2013

Παρέα με την Camille στο ψυχιατρείο...


Ήταν το πιο δύσκολο πρωινό ξύπνημα της ζωής μου, όλα τα αγχωτικά συμπτώματα μαζεμένα, τα έχω ‘παίξει’ απίστευτα...
Δεν τολμούσα με τίποτα να βγω από την πόρτα του σπιτιού, ήξερα όμως ότι έπρεπε να το κάνω πάση θυσία γιατί αλλιώς δεν θα ξαναέβγαινα ποτέ... ποτέ μα ποτέ...
Ήρθα τελικά αλλά τα σωματικά συμπτώματα είναι απίστευτα... δεν μπορώ να ηρεμήσω με τίποτα... είμαι σίγουρη ότι είμαι για τα θυμαράκια...
Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου γαμώτο; Γιατί; Γιατί; Γιατί;
Το έχω πει πολλές φορές στον εαυτό μου αλλά αυτή τη φορά, ειλικρινά το εννοώ...
ΕΙΜΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΧΑΛΙΑ... ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ ΧΑΛΙΑ...
ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ, αλλά τα σωματικά συμπτώματα είναι τόσο μα τόσο καταιγιστικά... που είμαι σίγουρη ότι θα με κουβαλάνε με τα κουταλάκια ή θα με πάνε κατ’ευθείαν στην ψυχιατρική...
Αν έπαιρνα ένα ηρεμιστικό... ίσως ήταν λίγο καλύτερα... δεν ξέρω, αλλά αυτή την στιγμή είναι για να με κλαίνε οι ρέγγες...
Έλεγα ότι αν κατάφερνα να φτάσω μέχρι εδώ, μετά θα ηρεμούσα όμως τίποτα απ’όλα αυτά δεν συνέβη...
Είμαι απίστευτα, μα απίστευτα χάλια... είμαι σίγουρη ότι δεν την βγάζω καθαρή... είμαι σίγουρη ότι δεν πάει άλλο... πρέπει να πάρω ένα ολόκληρο κουτί ηρεμιστικά μήπως καταφέρω και ηρεμήσω...
Δεν την βγάζω άλλο καθαρή... δεν την βγάζω...
Από τη μια λέω... εντάξει είναι το άγχος που το έστειλα και η πίεση της προηγούμενης εβδομάδας... από την άλλη όμως το σώμα μου με εκδικείται τόσο έντονα που τι να το κάνω;;; Ας λιποθυμήσω, ας πεθάνω, ας... αρκεί να μην αισθάνομαι τόσο απίστευτα χάλια...
Ναι... είναι από τα χάλια χάλια...
Πρέπει με κάποιον τρόπο να ηρεμήσω... τελικά δεν μπορώ να τον σηκώσω τον σταυρό της επιτυχίας... είναι απίστευτα βαρύς για μένα... πρέπει να τον αφήσω κάτω... αν δεν θέλω να χαραμίσω τελείως την ζωή μου... πρέπει να τον αφήσω κάτω... δεν είναι δυνατόν να φοβάμαι δυο βήματα... δεν είναι δυνατόν να φέρνω τον εαυτό μου σ’αυτό το σημείο...
Έχω τελειώσει... είμαι πλήρως απογοητευμένη... δεν μπορώ να λειτουργήσω...
Το σώμα μου είναι τελείως αποδιοργανωμένο... μα τελείως... οι φοβίες μου έχουν βγει παντού... πάρτε με στο τρελάδικο να τελειώνω...
Παρέα με την μικρή μου Camille...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου