Κάθε μέρα κι άλλος τρόμος...

Τρόμος!!! Τα έχω παίξει... Είμαι πλέον πεπεισμένη ότι χειρότερα θα γίνομαι αλλά ποτέ δεν πρόκειται να γίνω καλύτερα... Τελεία και παύλα...
Είμαι σπίτι για να τελειώσω την δουλειά που πρέπει να τελειώσει... αν και αυτό θα έπρεπε να με ευχαριστεί, δεν με ευχαριστεί καθόλου γιατί το βλέπω σαν μια πολύ βαριά ήττα... ότι κάνω πίσω για να μην πάω στο γραφείο... ότι αύριο όταν θα βγω από την εξώπορτα του σπιτιού, θα τα κακαρώσω... Είναι πολύ δύσκολο όλο αυτό που ζω... πολύ δύσκολο... και το χειρότερο χωρίς γιατριά...
Αντιλαμβάνομαι ότι με όλη αυτή τη χρονική πίεση, είναι φυσιολογικό να εντάθηκαν οι φοβίες από την μια στιγμή στην άλλη, αλλά αυτό θα γίνεται πάντα;;;
Ας προσπαθήσω να χαλαρώσω λιγάκι, ας τελειώσω σήμερα τη δουλίτσα κι αύριο αν είναι... πεθαίνω έξω από την πόρτα του σπιτιού μου...
Γράφω σχεδόν πάντα πρωί εδώ γιατί λίγο με αποφορτίζει... δεν ξέρω...