Λοιπόν… το άγχος και τα σωματικά του συμπτώματα σήμερα έχουν
χτυπήσει double red...
και φυσικά πακετάκι πάει και ο φόβος… αυτός ο φόβος γαμώτο, ο μόνιμος σύντροφος
μου, ο μόνιμος σύμμαχος μου γιατί δεν μ’εγκαταλείπει;;; Τόσο πολύ μ’αγαπάει
λοιπόν;;; Τι να πω… τι να πω…
Έχω έναν φοβερό κόμπο – πόνο στο στήθος, μία πίεση άλλο πράγμα…
μια ζαλούρα επίσης απίστευτη… Πιστεύω ότι αν σηκωθώ να περπατήσω, θα πηγαίνω
σαν ζαλισμένο κοτόπουλο… ελαφρά δύσπνοια… κοφτές βαθιές ανάσες για να μπορέσει
ο αέρας να εισχωρήσει στα πνευμόνια μου…
Μου αρέσει που λέω ότι θέλω να ηρεμήσω, κι όλο βάζω κι άλλες
κι άλλες υποχρεώσεις πάνω μου… αντί να καθίσω μες στη φωλιά μου, τάχα προσπαθώ
να βγω έξω και να πολεμήσω τους δαίμονες… βγαίνω τους πολεμώ, γυρνώ πάντα πίσω
εξουθενωμένη και ποτέ με την αίσθηση της νίκης… Γιατί αυτές οι νίκες είναι πύρρειες
νίκες… η νίκη είναι να βγεις και να το ευχαριστηθείς… όχι να βγεις και να γυρίσεις
χειρότερος απ’ότι πήγες και να είσαι την επόμενη μέρα άρρωστος… σκατά νίκη είναι
αυτό το πράγμα…
Με έχει αγχώσει απίστευτο το βραδινό… αντί να χαίρομαι που
θα βγω να διασκεδάσω… έχω ήδη πειστεί ότι θα με πιάσουν όλες αυτές οι μαλακίες
του κόσμου κι ότι θα τρέχω στα επείγοντα, έτοιμη για να πεθάνω κι ότι θα τους χαλάσω
τη διασκέδαση (το μαύρο σενάριο)… ή από την άλλη, μπορεί να αντέξω… να χαμογελάω
σαν ηλίθια ότι διασκεδάζω, να κρατιέμαι με το ζόρι για να μην λιποθυμήσω, να
πονάει το στήθος, να παρακαλάω πότε θα επιστρέψω στο σπίτι μου… αλλά κατά τα άλλα
διασκέδαση σου λέει ο άλλος…
Τέλος πάντων… ας προσπαθώ να μην το σκέφτομαι… είναι η μαλακία
μου, είναι η ασθένεια μου, είναι η φυλακή από την οποία δεν πρόκειται να ξεφύγω
ποτέ… ας πάω κι αν πεθάνω εκεί μέσα… πέθανα… μια υποχώρηση ακόμα… ας το κάνω
για το χατίρι του γιου μου… τώρα μου ήρθε η σκέψη της ορκωμοσίας του… δεν ξέρω
γιατί… μπορεί ο Θεός να μου κάνει τη χάρη και να μην δω τα ραδίκια ανάσκελα…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου